World café; aan de borrel de oogst van de dag delen

Aan mijn borreltafel was de vraag: Wat neem je mee van deze dag; zijn er rode draden te ontdekken?

"Een aardig gesprek" zei een van de tafelgenoten over zijn Open Space gesprek. Het ging over de wereld maar niet over onszelf. Vreemd genoeg had hij zelf ook niet gekozen voor toepassing van de Wet van de Twee Voeten...

Over een andere sessie, die van Tatjana over Integratie in Rotterdam: Verwantschap herkend in ideeën en mogelijkheden. Problemen zijn vaak gekoppeld aan instituties, meer dan aan mensen. Als mensen met elkaar aan het werk gaan leidt dat best tot resultaten. Geldt dat ook voor SoL?-Neth? Zou best kunnen. Zoveel deskundigheid in de organisatie, maar je moet als mensen met elkaar in gesprek gaan. Wat verwacht jij van SoL?? gelijkgestemden, in 't zoeken en kijken naar oplossingen voor problemen.

We wisselen uit over de zitting waar een programma voor een vernieuwd SoL?-Neth is ontwikkeld, en over de sessie FearToFun.

We herkennen de gevoelens van Von Münchhausen. Het valt niet mee, maar het kan toch. De neiging is om het veel te hebben over de ervaring van de middag; iemand voegt een ervaring van de ochtend toe: De wijze waarop verhalen worden gepresenteerd, en het gevoel van interactie, maakt veel uit voor het ervaren energieniveau. De vragen die door Arie waren opgeroepen kregen geen vervolg; bij de Open Space zijn doelbewust deze vragen weer opgehaald.

Opvallend in het gesprek dat Tatjana organiseerde: de interculturele context. Het leren is in haar project niet cognitief (Sluit mooi aan bij verhaal van Arie). Leren d.m.v. experimenten. Ik ben mijn eigen leermeester. De SolAcademy?: we gaan het gewoon doen. Er is al een concrete datum afgesproken. We moeten er nu voor gaan staan (Let op het woord Moeten; maak er eens Willen van..).

Een deelnemer van FearToFun: ik voelde mij ook heel persoonlijk aangesproken. Ook in bedrijven zijn er zo veel ideeën, maar dan zijn er beren op de weg om tot actie te komen. Die Teddybeer verhoudt zich leuk tot het Landschappenverhaal van Tom Cummings. Vraag: hoe borgen we veranderingen? Hoe is het evenwicht tussen de kracht van het nieuwe en de macht van het oude?

Is er vandaag een rode draad?

Wat een rare vraag!. Ja, misschien wel. De manier waarop we praten, waarin we ons herkennen. "SoL?" zegt niet iedereen wat. De gemeenschappelijk (ervaren) noemer zou weleens kunnen zijn: "Ik wil leiding geven ook aan een grotere wereld. Ik heb behoefte aan verbinding" (Duurzaamheid...)

Filmer: Het is wel een nette dag, er springen niet veel vonken af. Poldermodel, ook hier. Een filmer is per definitie een buitenstaander; de keus maken om je eigen script te schrijven heeft de vorm gekregen om zelf in de organisatie van zijn keus deel te gaan nemen, anderhalf jaar participatie en een paar leerarbeidsplaatsen; dan kan ik zichtbaar maken waar het hier om gaat. Dan wordt de film iets anders dan buitenkant. De rol van Film is voor 80% amusement. Is er een markt voor een gefilmd magazine, kan beeld niet veel zaken beter overbrengen dan geschreven woord?

Dit lijkt mij een mooie nieuwe kans. De mogelijkheden van beeld zijn nog niet voldoende geëxploreerd. Dat geldt trouwens ook voor andere, nieuwe media. Ha, nog een nieuwe mogelijkheid om mijn projecten (Reïntegratie!) met een ander te verbinden.

Dutch Open was wat mij betreft rendabel -- Lonneke Alsema